วันก่อนไปเข้าร้านซีดี กรี๊ดดดดดด kannaduki no miko แผ่น 4 ออกแล้วววววว!!!!! ดูจบแล้วเข้าไปเช็คในเน็ตรู้สึกจะไม่โดนตัดค่ะ (ก็สมควรแล้วล่ะ มันมีอะไรให้น่าตัดฟะ=_='' อิชั้นก็แอบคิดไว้ไกลเลยซินะ หึหึหึหึหึ)

ได้ยินข่าวลือมาว่าเพราะรายการมืดมนนั่น ทำให้เริ่มมีการกวาดล้างการ์ตูนกันอีก เนกิมะคงไม่โดนหรอกนะ ทั้งที่คนอ่านเพราะเนื้อเรื่องก็มีมากพอๆกับพวกอยากดูเซอร์วิสแท้ๆ.. -_-

จะเรียกว่าฟิกดีรึเปล่า? ครั้งแรกและ(คิดว่า)ครั้งสุดท้ายของข้าพเจ้า เวอร์ชั่นยำใหญ่ บรรดายูริก้ามาชุนนุมกัน พร้อมทั้งคนไม่เกี่ยวอีก2-3 คนขอเอี่ยวด้วย -*-''

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ณ ร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง

 

แสงออร่าจางๆแผ่คลุมรอบบริเวณโต๊ะแรกริมหน้าต่าง  กลุ่มสาวมัธยมปลายที่นั่งอยู่ ดูเหมือนพวกเธอกำลังจะหารืออะไรบางอย่างด้วยหน้าตาเคร่งเครียด  ช่างขัดกับใบหน้าสวยงาม จนผู้คนในร้านต่างแอบมอง...เนื่องจากกลัวว่า หากพวกเธอจับได้ล่ะก็  เพียงแค่สายตาก็ทำให้พวกเขาหลอมละลายแล้ว..

 

"รู้สึกพักนี้นักเรียนหญิงในฟูกะจะพากันติด Yaoi มากจริงๆนะคะ"  หญิงสาวผู้มีสำเนียงคันไซพูดขึ้น ทำให้ทุกคนในกลุ่มต้องหันหน้ามาสนใจ  น้ำเสียงนั้นช่างเย้ายวนแฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่สะกดผู้คนให้เชื่อฟังได้ดียิ่งนัก

 

ประธานสาวผมฟ้าถอนหายใจออกมา  พร้อมส่ายหน้าพูดแบบปลงๆว่า  "มันช่วยไม่ได้จริงๆค่ะชิซุรุซัง แม้แต่ที่มิยาคามิเองก็...."  หญิงสาวไม่ได้พูดต่อ แต่ทุกคนก็เข้าใจความหมาย

 

ท่านจิคาเนะ ตามคำเรียกของเด็กสาวกลุ่มนึงที่เพิ่งเดินผ่านไปเมื่อสักครู่ เปล่งน้ำเสียงที่ดูฉุนเฉียวว่า  "ชั้นไม่เข้าใจเลยว่ามันมีดีอะไร! ตอนนี้แม้แต่ฮิเมโกะเองก็หันมาสะสมหนังสือพวกนี้!"  คิ้วของเธอขมวดขึ้นเป็นปม

 

"ดิฉันคิดว่าคุณหนูน่าจะเตือนแม่นั่นหน่อยนะคะ"  สาวรับใช้จิคาเนะกล่าวเสริมเมื่อได้ที

 

ผู้เป็นนายนิ่งคิดตาม  แม้แววตาไม่ได้บ่งบอกความในใจมากนัก ทว่า ปากของหล่อนกลับทำมุมเอียงขึ้นเล็กน้อย  "อืม..นั่นสินะ ฉันคงต้องทำอะไรซักอย่างบ้างแล้ว"

 

เสียงพิมพ์คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คดังขึ้น พร้อมเสียงเย็นๆของคุอง  "จากข้อมูลของหน่วยข่าวกรองแห่งโกคุโจว เซโตไค พบว่านักเรียนหญิง 70% ของมิยาคามิชื่นชอบที่จะเห็นนักเรียนชายต่างโรงเรียนมองตากันค่ะ"  รองประธานนักเรียนมิยาคามิรายงานอย่างเชี่ยวชาญเสมือนมืออาชีพก็ไม่ปาน

 

น้ำเสียงนี้กระตุ้นปฏิกิริยารองประธานอีกคนอย่างนานาโฮะ  เธอเหลือบมองคุองแล้วตวัดสายตาจ้องถามไปยังประธานสาวผมฟ้า  "คานาเดะ เธอคิดยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้!"

 

"..ตะ..แต่ว่านะ...ที่ฉันตั้งโรงเรียนแห่งนี้ขึ้นมาก็เพื่อให้ทุกคนมีความสุขและมีอิสรภาพ เพราะฉะนั้น..."  เธอเว้นคำพูดอีกครั้ง  แต่รองประธานทั้งสอง ก็เข้าใจความหมายได้อีกครั้งเช่นกัน

 

"เอ.. แล้วมันแปลกตรงไหนกันล่ะ ฉันเองก็ชอบยืมอาโอยอ่านเหมือนกัน แหะๆ"  ไมที่มานั่งกลุ่มนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้เอ่ยขึ้น  เธอเองรู้ตัวอีกทีก็โดนจิเอะลากตัวมาเป็นเพื่อน แล้วตัวเองก็เล่นทิ้งกันเพราะเจอกิ๊กซะงั้น -_-'

 

"ไม่น่าเชื่อ! อย่าบอกนะว่าเธอไม่รู้สึกอะไรเลย  พระเจ้า!!!  หากนารุเห็นเคทาโร่มองตากับเซตะจะเกิดอะไรขึ้น!!!"  คิทสึเนะจากหอฮินาตะแทรกตัวเข้ามา (ที่จริงแล้วเธอแค่บังเอิญมาทำงานพิเศษร้านนี้ล่ะ..)

 

"บ้าน่า!! มันก็แค่จินตนาการ ไม่ใช่เรื่องจริงซะหน่อย"  คนที่มาสายกว่าเพื่อนเอ่ยขึ้นอย่างรำคาญ

 

ท่านประธานชิซุรุหัวเราะเบาๆ "อะร๊า แล้วนัตสิกิจินตนาการไว้ว่ายังไงล่ะจ๊ะ"  แววตาของหล่อนเริ่มเปลี่ยนแล้วชิซุรุซางงง! 

 

คนที่ถูกจ้อง จำยอมต้องหลบสายตา  ใบหูเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงระเรื่อ  "......."

 

"ตะ..แต่ว่านะ ผู้ชายพวกนั้นก็มักจะทำตัวน่ารักและอ่อนโยนนี่หน่า"  ไมแย้งขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเธอคงเป็นส่วนน้อยในกลุ่มนี้ซะแล้ว!

 

คุองกล่าวเสริมอย่างยอมรับอยู่ในที  "อืมมม เป็นเรื่องที่ต้องยอมรับความจริงว่า ไม่ว่าจะในมิติไหน เกย์ก็มักจะหน้าตาดีกว่าผู้ชายธรรมดานะคะ"

 

"ไม่คิดว่าเธอจะชอบแบบนี้.."

 

นานาโฮะเหลือบสายตาพูดกับเธออีกแล้ว  น่าแปลกที่น้ำเสียงดูไม่เหมือนเดิม คุองคิด  เธอดูไม่พอใจนิดๆและอยากจะกวนโมโหนานาโฮะเล่นบ้าง "เอ๋? ฉันพูดแบบนั้นหรือคะ"

 

ก่อนที่จะเกิดการปะทะคารมกันขึ้น  สาวรับใช้โคโตฮะของท่านจิคาเนะก็ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันซะก่อนว่า  "หึ อ่อนโยนงั้นหรือ  พวกคิงน่ะดิฉันเห็นแต่พวกหื่นๆ ซกมก หยิ่งจองหองทั้งนั้น"

 

"ส่วนควีนก็สุดแสนจะเพอร์เฟกต์จนน่าเสียดาย...ชั้นรู้สึกเสียดายทุกครั้ง เมื่อหนุ่มหล่อและอ่อนโยนต้องพลีกายให้ผู้ชายด้วยกันเอง"  คิทสึเนะเริ่มออกอาการเพ้อ

 

"เธอจะโทษว่านั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอหาผู้ชายดีๆไม่ได้สินะ"  นัตสึกิที่หูเริ่มเป็นสีปกติแล้วกล่าว

 

"เรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง  แหมๆ ถ้าคุณคิทสึเนะไม่รังเกียจ หนูก็ยินดีสละคู่ดูตัวให้คุณคิทสึเนะได้นะคะ"  เด็กสาวม.ต้นตรงข้ามกับฝั่งคิทสึเนะพูดด้วยน้ำเสียงเริงร่า

 

เพื่อนที่มาด้วยกันทำเสียงตื่นเต้น  "มะ..ไม่ได้นะคะ แบบนี้ท่านตาของคุณหนูก็โกรธแย่สิคะ"  บนหลังของเธอสะพายบางสิ่งที่ดูคล้ายจะเป็นดาบเอาไว้ด้วย

 

"แง...เซ็ตจังเรียกเค้าว่าคุณหนูอีกแล้วอะ"  โคโนกะทำแก้มป่อง

 

"จะว่าไปน่ะน้า  ตอนนั้นที่น้องชั้นทาคุมิมีข่าวกับอากิระคุง นั่นก็เพราะสาวๆที่ชอบอากิระคุงไม่อยากเห็นอากิระไปชอบผู้หญิงคนอื่น เลยจับมาคู่กับผู้ชายด้วยกันซะเลย  ความคิดนี้น่ะเข้าท่าดีมั้ยล่ะ!!"

 

"มีผู้หญิงมาแย่ง ชั้นว่ายังดีซะกว่า  แบบนั้นน่ะยังอาจพอมีทางเปลี่ยนใจเค้าได้นะ  ศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงน่ะ หายไปไหนกันหมด!!!"

 

"หายไปในโอโรจิล่ะมั้ง อ๊ะ!! (แววตาจิคาเนะเริ่มเปลี่ยน) โทษทีๆ"  (ขนาดนานาโฮะยังกลัว *.*)

 

"รับน้ำชาเพิ่มกันหน่อยนะคะทุกคน"  ชิซุรุยิ้มแย้ม ช่างเป็นคนที่เหมาะกับการคลี่คลายสถานการณ์ตึงเครียดจริงๆ

 

เซ็ตจังลุกขึ้น รีบอาสาช่วย  "ดิฉันช่วยเองค่ะ"

 

.

"ฮิ.. น่ารักจังนะคะ เซ็ตซึนะจัง"

 

"เฮ้ ชิซุรุ!"  นัตสึกิเอ่ยขึ้นทันควัน ดั่งผู้มีประสบการณ์เป็นอย่างดี

 

"ฉันจะช่วยอีกแรงนะจ๊ะ เซ็ตจัง"  โคโนกะไม่ได้คิดอะไร  ความซื่อของสาวน้อยเห็นเซ็ตจังทำอะไรก็ทำด้วยนั่นแหละ

 

ระหว่างให้ชิซุรุกับเด็กๆบริการเครื่องดื่ม  คิทสึเนะก็สรุปประเด็นอย่างเป็นทางการ  "ผู้ชายบางคนน่ะน้า  ก็ชอบพยายามเสแสร้งแกล้งทำกระแดะเล่นกันเอง ให้สาวๆกรี๊ดกร๊าด"

 

"บางคนก็ชอบได้ทั้งหญิงและชาย"  คุองสรุปเสริม

 

"แบบนั้นน่ะ เค้าเรียกว่าไบสินะ"  นานาโฮะเผลอพูดออกไปโดยลืมไปว่าเมื่อกี้กำลังเคืองกันอยู่

 

นัตสึกิเริ่มเข้าใจถึงความน่ากลัวเข้าให้แล้ว  "แบบนั้นน่ะ น่ากลัวกว่าอีกนะ"

 

ทั้งโต๊ะพร้อมใจกันพยักหน้าหงึกๆ  "อื้มมม!!!!!!!!"

การสนทนาประเด็นนี้คงเสร็จสิ้นในอีกไม่ช้า  ในขณะนั้น ได้มีหญิงสาวสองคนเดินผ่านโต๊ะของพวกเธอไปอย่างเงียบๆ

.

- หลัง Scene -

 

 

"ยูมิจ๊ะ ถ้าเป็นเธอล่ะก็..ไม่อ่านของแบบนั้นอยู่แล้วเนอะ" เสียงกระซิบแผ่วเบา เอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี